سلام . سلام و بازم سلام ....      

دارم مينويسم .. ولي از چه نميدانم . جاده اي طولاني  ، حوزچه ي بي ماهي ، از اين آبي آرام بلند ، از اين خاكستري رنگ دلم با ابرهاي پاره پاره بالاي اون . راستي چقدر زود زمستون تموم شد . بهار اومد ... روزها پي در پي درگذرند و من با لحظه لحظه خاطراتم چراغانم . و اين بهارو زمستون شدن گذر زمان و مشخص مي كنه و شايد بعضي وقت ها اين آخر خطه كه به ما نشون ميده اول خط كجاست ، ما تو زندگي گم شديم اونقدر غرق اون شديم كه حتي خودمونم فراموش كرديم كه آيا زنده ايم اصلا يا فقط هستيم كه باشيم . زند‌گی را مرگ نيست
مرگ نيز
افتادن يك برگ نيست
برگ‌ها افتاده اند از این درخت
باز می‌بينی
درخت بی‌برگ نيست!
وين من‌ام خشكيده برگی بی‌رمق
زردگون رخساره‌ام از درد نيست
گر بماندم بر بُن اين شاخسار افزوده‌ای
زين سبب باشد كه بادِ مرگ نيست
منتی بر من نهيد، بعد از رهايی از درخت
پا گذاريد بر مزارِ تُردِ اين شوريده برگ
چون صدای خش‌خش‌ام آمد پديد
ياد آريد، برگ‌های خسته‌ی مجنونِ بيد

وقتي به خودم به گذشتم به كارهام به اطرافم يه كم بيشتر نگاه ميكنم ميبينم زندگي رنگ ديگر ميشود گر ديده ات روشن شود . خودمون تيره شديم دنياهم تيره ميبينيم در صورتيكه آب فقط آبي نيست ، آسمان آبي نيست ، تنهايي تاريك نيست ، و انتظار هم رؤيا نيست .

هرچه باداباد یا پا روی گندم می نهم

یا شبیه سیب اما سرخ رویا می شوم

یا خیالم را به جرم عشق گردن می زنم

شوم یا برای عشق یک دیوار حاشا می شوم

چشم بر دیدار یک آینه عادت کرده است من برای ترک این عادت

                                             مهیا می شوم ....... 

دردهایم را برایت گفته‌ام

بشنو اکنون این سکوت تلخ را

تا تن کاغذ من جان دارد...
با تو از خاطره ها خواهم گفت..

آدمکهای قصه ی این روزهای من، همگی آنقدر ساختگی و مضحکند که نمیشه خنده‌های تصنعی خودم رو از آنها دریغ کنم...

این روزها که از همه سایه‌ها و آدمهای رنگی دلم به درد آمده، تنها به پنجره‌ای که عطر  آرامش تو رو می پراکند چشم دوخته‌ام ُ  

احساس میکنم …قافیه را به تمام شعر های نگفته ام، غزل های تاريكم ، قصیده های پراضطرابم ، قافیه را به بند بند این غصه ی کهنه به بیت بیت این خانه ی پر دغدغه
 باخته ام...

شاخه شاخه‌ های خاطراتم را می‌نویسم گفته ‌های دروغین را می‌نویسم یادها و چشمهای پر ازاشک را من به دست این خطها می‌سپارمگفتنی‌ها بسیار است ، لیکن ...جای پای عشق را من می‌نویسم ...

می‌نویسم یادبودها را ، بوسه ‌ها و دست ها رامی‌نویسم کوچه ‌ها را ، آن درختان خدا را ....

شوق یک آهنگ زیبا در میان شاخه‌ها را ...

                                                           ن: احسان

نمی دانم چرا؟

نمی‌دانم چرا رفتی

نمی‌دانم چرا ، شاید خطا کردم

و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی

نمی‌دانم کجا، تا کی، برای چه

ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می‌بارید

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه برمی‌داشت

تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمانِ چشمهایم خیس باران بود

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد، من بی تو تمام هستی‌ام از دست خواهد رفت

کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

و من با آنکه می‌دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد

هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام

برگرد!

ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت:

تو هم در پاسخ این بی‌وفاییها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم

و من در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است

و من در اوج پائیزی‌ترین ویرانی ِ یک دل

میان غصه‌ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمی‌دانم چرا؟ شاید به رسم و عادت پروانگی‌مان باز

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

شبي از پشت يك تنهائي غمناك و باراني … تو را با لهجه ي گلهاي نيلوفري صدا كردم

تمام شب براي با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم . پس از يك جستجوي

نقره اي در كوچه هاي آبي احساس ، تو را از بين گلهايي كه در تنهائيم روئيده با حسرت

جدا كردم و تو در جواب آبي ترين موج تمناي دلم گفتي ……

دلم حيران و سرگردان چشمانيست رؤيايي .. .. ..

چندروزي است كه تنهابه تومي انديشم ازخودم غافلم امابه تو مي انديشم شب كه مهتاب

درآيينه من مي رقصد مي نشينم به تماشابه تو مي انديشم چيستي؟ خواب وخيالي؟ سفري؟

خاطره اي؟ كه دراين خلوت شبها به تومي انديشم ......   ولي وقتي به خودم مينگرم ، گويي

 مدت هاي مديديست كه انديشه كنان دگر جا در پي تو ميگردم غافل از اينكه تو همان نيمه

تاريك مني  ، رؤياي آبی مني  ،  خلوت زيباي مني  در اين بي نوري مبهم . . .                                                   

                                                                                                                 ن : احسان

روزگاري در گوشه اي از دفترم نوشته بودم......

     تنهائي را دوست دارم چون بي وفا نيست.....

     تنهائي را دوست دارم چون تجربه اش کرده ام

     تنهائي رادوست دارم چون عشق دروغين درآن نيست

     تنهائي را دوست دارم چون خدا هم تنهاست

     تنهائي را دوست دارم چون در خلوت وتنهائيم در انتظار خواهم گريست

                                                                   وهيچ کس  شکهايم را نميبيند

     آخرین جرعه ی جام

            همه می پرسند؟

                   چیست درزمزمه ی مبهم اب؟

                        چیست درهمهمه ی دلکش برگ؟

                           روی این ابی ارام بلند!

                               که تو را می برد این گونه ژرفای خیال!

                                   چیست درخلوت خاموش کبوترها؟

                              چیست درکوشش بی حاصل موج؟

                          چیست درخنده ی جام؟

                     که توچندین ساعت مات ومبهوت به ان می نگری.

                  نه به ابر

                  نه به اب

                  نه به برگ

               نه به این ابی ارام بلند

            نه به این خلوت خاموش کبوترها

         نه به این اتش لغزیده به جام

     من به این جمله نمی اندیشم

 من مناجات درختان راهنگام سحر

    رقص عطرگل یخ رابا باد

       نفس پاک شقایق  را درسینه ی کوه

          صحبت چلچله هارا با صبح

              نبض پاینده ی هستی را درگندمزار

                 گردش عطر وطراوت را درگونه ی گل

                    همه را میشنوم ،میبینیم

                       من به این جمله نمی اندیشم

                           به تو می اندیشم

                              ای سراپا همه خوبی

                                همه وقت، همه جا...

                                   من به هر حال که باشم

                                       به تو می اندیشم

                                          تو بدان این را

                                          تنها تو بدان

                                          تو بیا

                                         تو بمان با من

                                         تنها تو بمان

                                    جای مهتاب، به تاریکی شب ها تو بتاب

                                من فدای تو،بجای همه گلها تو بخند

                           اینک این من که به پای تو در افتادم باز

                       ریسمانی کن از ان موی دراز

                       تو بگیر

                       تو ببند

                      تو بخواه

                      پاسخ چلچله ها را تو بگو

                      قصه ی ابر هوا را تو بخوان

                       تو بمان با من

                       تنها تو بمان

                    در رگ ساغر هستی تو بجوش

                من همین یک نفس از جرعه ی جانم باقی است

                  اخرین جرعه ی این جام تهی را تو بنوش  .............

    قفسي مي سازم مي فروشم به شماتابه آوازشقايق که درآن زندانيست دل تنهائيتان تازه شود

 - چقدر فرق کرده اي !
- خب همه چي فرق کرده. منم مثل همه چيز.
- تو کوچيک شدي ، يا دنيا بزرگ شده ؟
- دنيا تا هميشه، همين دنياست. ريگ همين ريگه. حجم، همين حجمه.
- اما سبز، ديگه سبز نيست. آبي ، آبي نيست.
- قرارمون صحبت از رنگ نبود. يادت هست... گفتي رنگ، واسه چشمها درست شده نه براي دل. خودت گفتي به چشمهات اعتماد نميکني.
- آره، يادمه. ولي ميدوني چيه ؟ يه چيزايي، منو داره ميترسونه. هرچي بيشتر ميفهمم، بيشتر ميترسم.
- خب، طبيعيه. تو داري توي مسيري راه ميري که همه تابلوهاش زنگار گرفته و کسي رو پيدا نميکني که راه درست رو نشونت بده. همه ميگن راه درست همينيه که من توشم. تو راه خودت رو انتخاب کردي و هي داري ميري جلوتر. ميدونم. مبهمه. اين ترسناکه.
- ترسناکتر وقتيه که تو حرف نميزني. از سکوتت ميترسم.
- اما خودت گفتي، براي اين دلتنگي هميشگي، پاداشي جز سکوت نيست.
- براي اين بود که چيز ديگه اي نداشم. دستام خالي بود.
- مثل اينکه حواست نيست. تو بهترين چيزي رو که داشتي بهم دادي.
- نميدونم. به خدا نميدونم. اصلا ... اصلا براي چي اومدم سراغ تو ؟
- چون فکر کردي دلت داره کوچيک ميشه. يادت باشه، تا ريگ همون ريگه، منم همون دلم. از ريگ و از خاک و از سردي خاک نترس. قوي باش ! پاتو محکم بزار روش. همه اين ريگها از نسل تو هستن. باهاشون غريبي ؟
- نه . ازشون نميترسم . باهاشون رفيقم. چون قراره بيشتر عمرم رو باهاشون زندگي کنم. اون موقع، من ميشم تو . اونوقت ميفهمم که چقدر کوچيک بودي يا چقدر بزرگ .
- همون موقع امانتت رو پس ميگيري.
- کدوم امانت رو ؟
- سکوت

همه جا ساکت شد. من موندم و سکوت.
باز هم يه عالم سوال بي جواب.
خسته شدم. فقط راضيم به اينکه هنوز دارم راه ميرم و باکي ندارم.
چراغ نفتي کهنه که ارثيه خاندان نشناخته ام هست، با منه و هنوز خاموش نشده و راه هم هنوز که هنوزه ادامه داره.
مقصدم، شايد، اول يه راهه. يه راه درست.
خدا کنه راه درست ، همين باشه.
بالاخره يه روز ميفهمم... يه روز، يه شب.
آره ...

این حرفارو ول کن مطلبو بخون

از خدا خواستم عادت‌هاي زشت را تركم بدهد.
خدا فرمود:خودت بايد آنها را رها كني.
از او درخواست كردم فرزند معلولم را شفا دهد.
فرمود:لازم نيست، روحش سالم است؛ جسم هم كه موقت است.
از او خواستم لااقل به من صبر عطا كند.
فرمود:صبر، حاصل سختي و رنج است. عطاكردني نيست، آموختني است.
گفتم:مرا خوشبخت كن.
فرمود:نعمت از من خوشبخت شدن از تو.
از او خواستم مرا گرفتار درد و عذاب نكند.
فرمود:رنج از دلبستگي‌هاي دنيايي جدا و به من نزديك‌ترت مي‌كند.
از او خواستم روحم را رشد دهد.
فرمود:نه تو خودت بايد رشد كني. من فقط شاخ و برگ اضافي‌ات را هرس مي‌كنم تا بارور شوي.
از خدا خواستم كاري كند كه از زندگي لذت كامل ببرم.
فرمود:براي اين كار من به تو زندگي داده‌ام.
از خدا خواستم كمكم كند همان‌قدر كه او مرا دوست دارد، من هم ديگران را دوست بدارم.
خدا فرمود: بالاخره اصل مطلب دستگيرت شد

نیستی .... ولی ....

بی قرار تو ام و در دل تنگم، گله هاست....... آه ، بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست ...... مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب! ...... در دلم هستی و بین من و تو ...... فاصله هاست .... 

تو دیگر نمک به زخم تنهائیم نپاش...

..... بگذار با تکرار همین دلنوشته های ساده سر کنم.  بگذار سبد خنده های تو از آوار گریه های من بوی باران بگیرد. آخر برای تو چه فرق میکند؟ چقدر در تاریکی و تنهایی نوشتن خوب است. اگر در این دلنوشته ها فریاد هم بزنم، کسی نمیشنود! اگر از تو بخواهم که برگردی و دوباره پیشم بمانی هیچ کس سادگی و خوش خیالی ام را ملامت نمیکند. این دلنوشته ها را دوست دارم که شعله ای از هرم تنهایی همیشگی منند، حتی اگر تو به ساده بودنشان بخندی....                                                                                                               ن : احسان

دانی از زندگی چه خواهم
من تو باشم.........تو....... پای تا سر تو
زندگی گر هزار باره بود
بار دیگر تو..بار دیگر تو

                       ان چه در من نهفته دریای است
                       کی توان نهفتنم باشد
                        با تو زین سهمگین طوفان
                        کاش یارای گفتنم باشد

                                                 بس که لبریزم از تو میخواهم
                                                 بروم در میان صحراها
                                                 سر بسایم به سنگ کوهستان
                                                 تن بکوبکم به موج دریاها

                                                                              اری اغاز دوست داشتن است
                                                                              گرچه پایان راه ناپیداست
                                                                              من به پایان دگر نیندشم
                                                                              که همین دوست داشتن زیباست

  خداوندا.....

   خداوندا .......

   اگر روزي بشر گردي

       ز حال ما خبر گردي

          پشيمان ميشوي از قصه خلقت ، از اين بودن

                                                             از اين بدعت

   خداوندا ، اگر روزي بشر گردي

       ز حال ما خبر گردي

          زمين را ، آسمان را ، كفر مي گويي ........

                                               نمي گويي ؟ ! ...........

داشتم يه مطلب ميخوندم كفتم اينجا هم يه مقداري از اونو واستون بنويسم .

شما تا حالا به اين فكر كردين كه تو زندگي تابع چه سبكي هستين ؟ بزار يه كم بيشتر توضيح بدم

تو زندگيتون شما بيشتر آرمانگرا هستين يا واقعيت گرا ؟ چيزي در مورد رئاليسم و ايده آليسم خونديد يا ميدونيد . رئاليسم همون واقعگرليي و ايده آليسم مترادفه با آرمانگرايي

 به اين موضوع و تاريخچش يه اشاره داشته باشيم بد نيست :

به معنی واقع گرایی. رئالیسم یک مکتب فلسفی است، که مدعی است بین علم و معلوم تطابقت وجود دارد. یعنی علم جهان را چنان توصیف می کند، که واقعا هست.

رئالیسم

«واقع گرایی متضمن مفهوم صدق یا حقیقت است. هدف علم نزد واقعگرایان توصیف صادق و درست چگونگی واقعیت جهان است.»(۱) چنانچه گزاره‌ای که به آن علم داریم، در عالم خارج از ذهن نیز برقرار باشد، علم ما از معلوم «درست» و «صادق» است. در غیر این صورت علم ما «نادرست» و «کاذب» است.»

واقعگرایان معتقدند جهان مستقل از فهم انسان وجود دارد و فهم انسان می تواند کاشف پاره‌ای از امور در عالم خارج باشد. گزاره‌های درست امری از جهان واقع را چنانکه هست، توصیف می کنند. واقعگرایان معتقدند نظریه می تواند صادق باشد حتی اگر کسی به آن اعتقاد نداشته باشد.

ایده‌آلیسم

ایده‌آلیسم یکی از مفاهیم فلسفی است.

واژه ایده در اصل واژه‌ای است یونانی و معانی مختلفی دارد. مانند شکل، ظاهر، نمونه و غیره ... خود این واژه از لفظ یونانی دیگری با نام "ایده ئیو" که به معنای دیدن است، مشتق شده است.

اول کسی که این واژه را در فلسفه و به عنوان اصطلاح فلسفی به کاربرد، افلاطون بود که آن را به اعتبار یکی از معانی این واژه یعنی نمونه و مثال، در مورد یک سلسله حقایق مجرد یا همان مثل افلاطونی استعمال نمود.

افلاطون برای هر نوعی از انواع موجودات جهان، یک موجود مجرد عقلانی قائل بود که افراد محسوس یا همین موجوداتی که در جهان می‌بینیم، سایه و نمونه آن موجود و خود آن موجود، نمونه کامل افرادش است. حقیقت هر نوع را باید در آن موجود یافت. افلاطون، این موجودات مجرد از ماده را که حقایق عالمند و تنها با سلوک عقلانی می‌توان به آنها رسید، ایده خواند. (مترجمان دوره اسلامی آن را مثال ترجمه کرده اند.) باید توجه داشت که وی منکر وجود افراد محسوس نبود، بلکه وجود آنها را متغیر و فانی می‌دانست. بر خلاف موجودات جهان محسوس، ایده یا مثال دارای وجود لایتغیر و باقی است. در میان مسلمانان، پیروان مکتب اشراق به این ایده‌های افلاطونی معتقد بودند.

طبق نظر افلاطون، ما نمی‌توانیم به موجودات جهان خارجی علم پیدا کنیم بلکه تنها آن‌ها را با حواس درک می‌کنیم. (چرا که میان ادراک و علم تفاوت وجود دارد. همه حیوانات، ادراک دارند، اما علم ندارند.) علم به چیزی معلق می‌گیرد که کلی و بیرون از زمان و مکان است و آن همان ایده یا موجود مجرد عقلانی است. به همین دلیل، افلاطون نخستین آرمانگرا خوانده می‌شود. یعنی کسی که اصالت حقیقی محسوسات و موجودات جهان محسوس را نفی کرده و واقعیت اصلی را در جای دیگر می‌جوید.

تا اواخر سده هفدهم، آرمانگرایی تنها به همین مکتب یعنی اعتقاد به مثل و ایده‌ها و یا به عبارت دیگر، اعتقاد به حقایق اصلی جهان که مستقل از ماده و دور از دسترس حواسند، گفته می‌شد. اما به تدریج معانی مختلفی پیدا کرد و هر مکتب فلسفی این اصطلاح را به معنای خاصی بکار برد. مثلاً کانت به آرمانگراییی معتقد بود که آن را آرمانگرایی استعلایی نام گذارد.

امروزه معنی اصلی و شایع آن، این است که:

ایده یعنی تصورات ذهنی (اعم از حسی، خیالی یا عقلی) و آرمانگرایی یعنی مسلک کسانی که تنها ایده و تصورات ذهنی را واقعی می‌دانند و به وجود خارجی جهان خارج و یا به عبارت دیگر به وجود جهان مستقل از ادراک قائل نیستند.

آرمانگرایان به واقعیتهای خارجی مانند آسمان، زمین، حیوان، اشخاص دیگر و به طور کلی آن چه با حواس درک شود، اعتقاد ندارند و همه جهان را خیال و پندار می‌دانندو می‌گویند: ما جز واقعیت وجود خود و یک رشته پندارهای ذهنی به وجود چیز دیگری در جهان اعتقاد نداریم؛ زیرا آنچه را که جهان خارج از خود می‌نامیم، به هیچ وجه نمی‌توانیم درک کنیم مگر با قوه ادراک خود و قوه ادراک چیزی بیش از تصورات مختلف در اختیارمان قرار نمی‌دهد.

به عبارت دیگر آنها وجود عالم خارج یا این پندارها را صرفاً ساخته ذهن خود می‌دانند و نظرشان این است که ما فکر می‌کنیم که واقعیتی به نام درخت وجود دارد، ولی هرگز نمی‌دانیم که آیا در خارج از ذهن چنین واقعیتی هست یا نه؟ برخی از ایده‌آلیست‌ها گام را فراتر نهادند و کلیه واقعیتهای خارجی حتی وجود خود و علم به هر چیزی را انکار کردند که در یونان قدیم به سوفسطائی یا سوفسیت مشهور شدند.

در واقع آرمانگرایی به معنای اصالت تصور و در مقابل واقعگرایی قرار دارد که به معنای اصالت واقع یا اصالت وجود خارجی موجودات جهان محسوس است و آرمانگرا کسی است که جهان خارج از ذهن را منکر است.

از آرمانگرایان مشهور یونان باستان می‌توان به پروتاگوراس و گرگیاس و از آرمانگرایان جدید به بارکلی و شوپنهاور اشاره کرد.

                                                                                                             ن : احسان

 ....آخر .... آخر همش تقصیر خودم بود .....  تقصیر من بود که سراغ سایه را از خورشید میگرفتم و سراغ او را از وسعت دور دریاها ....... سراغ قدمهایش را از راههایی میگرفتم که هرگز او را به خواب عبور هم ندیده بودند.....  تقصیر من بود که نامش را با عطر ستاره ها بر بالش شب مینوشتم تا آسمان خوابهایم بوی او را داشته باشد....... تقصیر من بود که برای دیدنش نفسهای بیهوده ام را میشمردم. نباید گره خیال و خاطره را از حقیقت روز مرگی باز میکردم که رویای آفتابی بودن با او برای یک عمر سرگردانی من کافی بود..... 

                                                                                                                ن: احسان

همینه که هست .....

.... آنچه از آن گفتگوی آخر در ذهن خاموشم ماند همین جمله ساده (همینه که هست) در میان آوار آن همه کلمه های بی تویی بود...... حالا نمیشد این بار بعد از تحمل بسیاری از بهانه های من بیایی و بی واژه برگردی؟ 

حالا دیگر بعد از صد و شصت هفت روز هر بار پس از مرور نگاه هایت انقدر آرام گریه میکنم که این دلنوشته های بی تو هم صدای من را نشنوند. انقدر آرام و آرام که به خلوت خیابانهای بی عبورمان هم بر نخورد ........  اما تو به من نگو که طنین هق هق این دلنوشته هایم را از پس پرده های باران خورده این روزها نمیشنوی....

                                                                                                             ن : احسان

جان لاک---انقلاب شکوهمند

وقتی محمد خاتمی امد .خوشحال شدم .شعارهای فریبنده ای داشت.
جامعه مدنی و...اما گذر زمان خوش باوری مرا ثابت کرد.براستی ایران کشور

خوش باوران است.جامعه مدنی در لابلای اثار جان لاک

به چشم می خورد.

جان لاک پیامبر انقلاب سال ۱۶۸۸ بود .برتراند راسل ان را از تمام انقلابات

معتدل تر و موفقیت امیز تر می داند.لاک بیش از ۱۰ سال نداشت که مردم

انگلیس علیه چارلز اول

سر به طغیان برداشتند.پدر جان لاک ،قاضی بود و

به نیروی مردم پیوست. رهبری مردم را الیور کرامول

 به عهده داشت.

لاک ۱۷ ساله بود که پادشاه محاکمه شد و سر از تنش جدا شد.

پس از این واقعه دیکتاتوری کرامول و کشتار مردم اغاز شد.بعد از مرگ

کرامول ،چارلز دوم

 که مردی عیاش و هرزه بود رهبری انگلستان را به عهده

گرفت.لرد اشلی از سوی چارلز به مقام دادستان کل ارتقا یافت.ولاک که

مشاور لرد و لله کودکان و طبیب خانواده او بود بالا رفت.اما چارلز از عقاید

ازادیخواهانه لرد می ترسید بنابراین اورا توقیف کرد و در برج لندن محبوسش

کرد.لاک به فرانسه گریخت.ولی پادشاه بر سر مهر امد و او به اکسفورد

امد و به تدریس پرداخت.ولی بالاخره او را از اکسفورد اخراج کردند و اینبار

فیلسوف به هلند گریخت.در انجا فلسفه خود را بنا نهاد.او معتقد بود که

زور باید فقط علیه زور به کار رود نه برای مقابله با امری جز ان.بعد از چارلز

دوم،جیمز دوم

 بر ان شد تا با اراده مردم در افتد. مردم او را برانداختند اما

نه با قهر و زور.انقلاب بدون خونریزی رخ داد وجیمز دوم از سلطنت کناره

گرفت.پادشاه جدید --ویلیام اورانژ---

 از هلند به انگلستان اورده شد.جان

لاک مدتی در وزارت بازرگانی به کار پرداخت و در تاسیس بانک لندن همراهی

 کرد.

                                                                                                                ن : احسان

ادام اسمیت

 در گلاسکو ،فلسفه اخلاق تدریس می کرد.این استاد پریشان

حواس در اسکاتلند به دنیا امد. گلاسکو بر خلاف اکسفورد ،مرکزی جدی

برای مطالعه بود وبعد ها کانون روشنگری اسکاتلند نام گرفت.مدتی به

پاریس رفت وبا کنه پزشک دربار لویی ۱۵ به گفت وگو پرداخت کنه .

مکتب اقتصادی فیزیوکراسی را بنا نهاده بود.به رغم عقاید جاری عصر که مبتنی

بر ثروت بر طلا و نقره بود کنه زمین را یگانه سرچشمه ثروت می دانست.

او عقیده داشت ثروت از تولید سر چشمه می گیرد.او فقط طبقات کشاورز

را مولد واقعی ثروت می دانست او بر خلاف سیر تاریخ قدم نهاد و جنبه

صنعتی  زندگی را بدنام کرد.اسمیت با دکترین تمایل به کشاورزی کنه  و

فیزیو کراتها موافق نبود .اسمیت سپس به انگلستان برگشت و توفیق زیارت

بنجمین فرانکلین امریکایی را پیدا کرد.کتاب ثروت ملل در ۱۷۷۶ انتشار یافت.

او معتقد بود که قوانین بازار ،قیمت تولیدات را بر اثر رقابت تحمیل می کند

بلکه بر مقدار کالایی که مورد نیاز جامعه است نظارت می کند.او می گفت

بازار اوج و منتهای ازادی اقتصادی فردی است و کارفرمای سختگیر همه

است.۹۰ سال پس از انتشار کتاب ثروت ملل ،کارل مارکس

اعلام کرد که

سرمایه داری به رغم خواست خود ،ارام ارام به سوی زوال و فنا پیش میرود.

از نظر اسمیت،تقسیم کار سر اغاز رشد اقتصادی و توسعه ثروت است.بنابر

این او از تجارت ازاد طرفداری می کرد.۰۰۰۰مارکس

 در برلین ابتدا از هگل

اثر پذیرفت.هگل

 از ۱۸۱۸ تا ۱۸۳۱ یعنی زمان مرگش در دانشگاه برلین تدریس

می کرد.هگل معتقد بود که تاریخ ،پیشروی ذهن در یک مسیر منطقا ضروری

است.و سیرتکاملی ذهن ،دیالکتیکی است.مارکس در دوران دانشجوییش

در برلین ،دوست برونو بائرشد.

  بائر مدرس الهیات و یکی از هگلیهای جوان

بود.مارکس تحت تاثیر بائر دین سنتی را مهم ترین وهمی دانست که سد

راه خودشناسی انسان است.و فلسفه مهم ترین سلاح برای نبرد با این وهم

بود.تبدیل روش هگل به سلاحی علیه دین را فوئر باخ که هگلی جوان

تندرویی بود انجام داد.فوئر باخ در گوهر مسیحیت همانند بائر ،دین را یکی

از شکلهای از خود بیگانگی معرفی کرد.فوئر باخ معتقد بود که فلسفه باید

از جهان محدود مادی شروع شود.فکر بر وجود مقدم نیست بل وجود بر فکر

مقدم است.فوئر باخ ،انسان را به جای خدا یا اندیشه محور فلسفه خود قرار

داد.مارکس از او هم تاثیر پذیرفت.افکار مارکس در ۱۸۴۳ هنوز لیبرالی است

و بوی سوسیالیستی به خود نگرفته است.با مقاله در باب مسئله یهود

او به جای دین ،زندگی اقتصادی را شکل اصلی از خود بیگانگی انسان می

بیند.پیش از او موزز هس

 اندیشه های فوئر باخ را  در همین جهت بسط داده

بود.بعدا مارکس ،پرولتاریا را به میدان اورد و اذعان کرد که طبقه کارگر تنها

با ازاد کردن کل انسانها می تواند خود را ازاد کند.او چاره کار را از میان

برداشتن یکباره دستمزد ،کار از خود بیگانه و مالکیت خصوصی می داند.در

یک کلام کمونیسم.هم پیش بینی های او و هم اسمیت اغلب نادرست از

اب در امده اند.ولی هر دو ایشان فهم ما را از سرشتمان تغییر داده داده اند.

و درک ما را از معنای ازاد بودن عمیق تر کرده اند.

مسئولیت اصلی ایجاد مارکسیسم با انگلس

بود.کارل کائوتسکی

زیر تاثیر

تجربه کمون پاریس به جنبش سوسیالیزم علاقه پیدا کرد و به حزب سوسیال

دموکرات اتریش پیوست.در زوریخ به کار انتشار نشریات سوسیالیستی

پرداخت.کائوتسکی با همکاری ادوارد برنشتاین

پدر تجدید نظر طلبی در

مارکسیسم  و به تشویق انگلس به مطالعه اثار مارکس پرداخت.کائوتسکی

زیر تاثیر کتاب انتی دورینگ قرار گرفت.در سالمرگ مارکس مجله عصر نو

را منتشر کرد که ارگان نظری حزب سوسیال دموکرات المان بود.او سردمدار

مارکسیسم ارتدکس شناخته شد.برداشت کائوتسکی از مارکسیسم زیر

تاثیر تئوری تکامل داروین و نظریات انگلس

 در انتی دورینگ بود.او معتقد بود

که تکامل مفهوم اساسی و مشترک نظریه داروین و نظریه مارکس بود.

به نظر او مبارزه پرولتاریا علیه سرمایه داری مبارزه ای طولانی و تدریجی

است. کائوتسکی در  تایید نظرش به سخنرانی مارکس در لاهه اشاره

می کرد که گفته بود قوانین و رسوم کشورهای گوناگون باید در نظر گرفته

شود.رزا لوکزامبورگ

جناح چپ حزب سوسیال دموکرات را رهبری می کرد و

با کائوتسکی درگیر مشاجرات نظری شد.کائوتسکی از اغاز به بلشویکها

واکنش منفی نشان می داد و از منشویکها حمایت می کرد.به نظر او انقلاب

سوسیالیستی در جوامعی اتفاق می افتد که سرمایه داری در ان به اوج

رسیده باشد.او به جدایی ناپذیر بودن سوسیالیسم و دموکراسی اعتقاد

داشت.برنشتاین تجدید نظر طلب مارکسیسم بود.او در نقطه مقابل

مارکسیست های ارتدکسی چون پلخانف بود.او از نقش اراده ازاد انسان در

تکوین تاریخ دفاع می کرد.از نظر او سوسیالیسم غایت نبود بل یک فرایند

محسوب می شد.از نظر او سوسیالیسم به عنوان فلسفه زندگی بیشتر

نیازمند ایمان و اعتقاد اخلاقی است تا مبانی مادی محکم و مشخص.

برنشتاین اعتقاد داشت فلسفه کانت باید فلسفه مارکس را تکمیل کند.او

زیر تاثیر نوکانتی ها بود.پلخانف

 فلسفه کانت را بورژوایی می دانست.

برنشتاین نیز مانند کائوتسکی تحقق سوسیالیسم را بدون تحقق

دموکراسی ناممکن می دانست.او مانند مارکس ورود تمدن برتر صنعتی از

طریق استعمار به درون سرزمین های واپس مانده را فرایندی ضروری

می دانست.لنین

پایگاه اجتماعی جنبش تجدید نظر طلبی را در تکوین

اشرافیت کارگری یافت.

خبر آمد خبری در راه است ، سرخوش آن دل که از آن آگاه است

                                شاید این جمعه بیاید ، شاید  .   پرده از چهره گشاید ، شاید

دست افشان پای کوبان میروم ، بر در سلطان خوبان میروم

 میروم بار دگر مستم کند ، بی سرو بی پاو بی دستم کند

میروم کز خویشتن بیرون شوم ، در پی لیلا رخی مجنون شوم

                                 هرکه نشناسد امام خویش را بر که بسپارد زمان خویش را

                                                                     شاید این جمعه بیاید ، شاید  . . .     

با همه لحن خوش آواای ام در به در کوچهی تنهائیم

ای دو سه تا کوچه زما دورتر ، نغمه تو از همه پرشورتر کاش که این فاصله را کم کنی

محنت این قافله را کم کنی . کاش که همسایه ما میشدی . . .

                                      کاش که همسایه ما میشدی ، مایه آسایه ما میشدی

هرکه به دیدارتو نایل شود ، یک شبه حلال مسایل شود 

دوش مرا حال خوشی دست داد ، سینه ما را عتشی دست داد ، نام تو بردم لبم آتش گرفت

شعله به دامان سیاوش گرفت ، نام تو آرامه ی جان من است

نام تو آرامه ی جان من است ، نامه تو خط امان من است . ای نگهت خواستگه آفتاب

بر من ظلمت زده یک شب بتاب ، پرده برانداز به چشم ترم تا بتوانم به رخت بنگرم ،

 ای نفست یارو مددکار ما ، کی و کجا وعده دیدار ما ، دل مستمندم ای جان به لبت نیاز دارد

به هوای دیدن تو هوس حجاز دارد . به مکه آمدم ای عشق تا تورا بینم ، تویی که نقطه عطفی

 به اوج آوینم ، کجا گوشه مشعر کجا گوشه منا به انتظار تو بنشینم ، روا مباد که بر بنده ات نظر نکنی

روا مباد که ارباب جز تو بگزینم ، چو رو کنی به رهت دردو رنج نشناسیم ، زلطف روی تو دست از ترنج

نشناسیم

اشک از دکتر علی شریعتی

چه زبانی صادقتر وزلالتر و بی ریاتر از زبانی که کلماتش ، نه
لفظ است ونه خط .اشک است وهر عبارتش نامه ای ، ضجه ی دردی ،فریاد عاشقانه ی شوقی؟ مگر نه اشک زیبا ترین  شعر ،
وبی تابترین عشق وگدازترین ایمان وداغترین اشتیاق و  تب دار ترین احساس وخالصانه ترین گفتن ولطیف ترین   دوست داشتن است .که همه در کوره ی یک دل ، بهم امیخته وذوب شده اند و
قطره ای گرم شده اند نامش اشک .
اشک که می میبارد وناله که بر می اید وگریه که اندک اندک در
دل می رود وناگهان در گلو میگیرد وراه نفس را می بندد وناچار منفجر می شود  این زبان صادق و طبیعی  شوق واندوه ودرد وعشق یک انسان است

     سلام چند وقت پیش این مطلبو یه جا خوندم خیلی خوشم اومد حیفم اومد تو

        وبلاگم نداشته باشم امیدوارم شما هم خوشتون بیاد البته هر چی باشه از 

                  نوشته های من خیلی قشنگتره پس مطمئنآ خوشتون میاد .

تا به حال فكر كردي چرا نيلوفر رو آب مي شكفه ؟  تا به حال به اين گل قشنگ ، كه انگاري يه           رازي تو دلشه خوب نگاه كردي ؟ تا به حال زير نور مهتاب به سايه روشن گلبرگاي نيلوفر كه                  رو آب مي رقصند ،زل زدي؟ مي دوني ماه خاطرشو خيلي مي خواد! اصلا مي دوني چرا                         ريشه هاي نيلو فر به جاي اينكه تو خاك باشه رو آبه! نه بند زمينه ، نه قفل آسمونه ،                         تنها و رهاست. مي دوني كه نيلوفر تو بركه هاي آروم و ساكته نه تو رودخونه هاي                                 پر جنب و جوش! وقتي دلت ياد گرفت چه جوري آروم بگيره ، چه جوري ساكت بشه ،                           رو صفحه زلال و صافش مي توني شكفتن گل نيلوفر رو ببيني. وقتي ديديش يه حسي                        مثه عشق تو وجودت جون مي گيره .  بعد از اون لحظه مثل نيلوفر آب از سرت گذشته                  واسه هميشه عاشقي....... 

                             زندگي هيچ بهانه اي دستم نداده بود تا

                                        دوستش داشته باشم  .

                                              ولي تو اين كار را كردي .....

سلام . آمدن چه آسان و رفتن چقدر سخت است من احسان هستم  اینم نوشتم که بدونم  که

حرفی رو که دیگران نمیزنند چقدر سخت باید باور داشت ، و این باوریست که نگاه ها میگویند . درست است ..... چشمان حرف های دلند که با سرعت نور عبور میکنند . یا باید آنها را رها کرد و یا اینکه چشمان را بست 

...برای دیدن ، گاهی وقتها فقط باید چشمهایت را ببندی و چند جرعه ی آخر را سر بکشی... این چند جرعه ی آخر ، نقش مهمی دارند در مهربان شدن آدم ها...
خیره که می مانی به صفحه کوچک زندگی ، تازه می فهمی که چرا " رفتن ، چیزی شبیه اشتباه آمدن است" .
دهانت باز می ماند از بهت غریبانه هایی که نوشته شدند و تو نخواندی. مثل دهان نیم گشوده ی جنازه ای از غربت محیط...صفحه ها ولی سفید که می مانند ، می شود چشمها را بست و نانوشته ها را خواند . زیرزمین و زیرزمینی ها ، حذف شدنی نیستند . این من و تو ایم که فرایند حذف شدن را تجربه می کنیم . اسمش را هم گذاشته ایم "رفتن" ، تا بعدها بشود سر بی تصمیمی های گذشته ، کلاه گذاشت...
دلواپسی واپسین دم با هم بودن ، همیشه ترجمان دردآلودی در ساده ترین کلمات می یابد . آنجا که در می یابی دیگر رویایی نمانده است و پایان رویا ها را با واژه هایی ، شکل همان کلمات ساده روزمره ، انذار می دهند . مثل همین دیروز که صورتت را بر گرداندی و گفتی:"من دیگر بروم..."و من نگاهت کردم و گفتم: "خداحافظ..." و باز هم چشمانم را بستم و جرعه ای نوشیدم

                                 يه روز بهم گفت: «مي‌خوام باهات دوست باشم؛

آخه مي‌دوني؟ من اينجا خيلي تنهام». بهش لبخند زدم 

و گفتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه.من هم خيلی تنهام». 

   يه روز ديگه بهم گفت: «مي‌خوام تا ابد

باهات بمونم؛ آخه مي‌دوني؟ من اينجا خيلي تنهام».

بهش لبخند زدم و گفتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه.من

هم خيلي تنهام». يه روز ديگه گفت: «مي‌خوام برم يه

جاي دور، جايي كه هيچ مزاحمي نباشه. بعد كه همه

چيز روبراه شد تو هم بيا. آخه مي‌دوني؟ من اينجا

خيلي تنهام». بهش لبخند زدم و گفتم: «آره مي‌دونم.

فكر خوبيه. من هم خيلي تنهام». يه روز تو نامه‌ش

نوشت: «من اينجا يه دوست پيدا كردم. آخه مي‌دوني؟

من اينجا خيلي تنهام». براش يه لبخند كشيدم و

زيرش نوشتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه.من هم خيلی

تنهام». يه روز يه نامه نوشت و توش نوشت: «من

قراره اينجا با اين دوستم تا ابد زندگي كنم. آخه

مي‌دوني؟ من اينجا خيلي تنهام». براش يه لبخند

كشيدم و زيرش نوشتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه.

من هم خيلي تنهام».

حالا ديگه اون تنها نيست و من از اين بابت خيلی

خوشحالم و چيزی که بيشتر خوشحالم می کنه اينه که

                                    نمی دونه من هنوز هم خيلي تنهام                                   

        « چه تلخ است شربت وصالي كه شهدش مرگ باشد »

امروز من ايستاده ام

باز هم يك انتظار !

دردلم هر لحظه سوداي ديگراست

دروجودم هر زمان شوق رسيدن

آرزوي پرزدن

انتظارديدن است

گاه گاهي در آسمان چشم توميزنم

ياكه گاهي در خيالت ميرسيم

ديدنت!

ديدنت اما برايم مثل يك افسانه اي ديرينه است

برتمام ميله هاي اين قفس

اين قفس از جنس خاك و لحظه ها

رنگ آبي مي زنم

رنگ آبي رنگ آرزوهاي من است

رنگ آبي ، رنگ عشق!

رنگ آبي رنگ توست !

دروجودم شوق تو باز شعله مي كشد

دردرونم آتشي از مهر تو

باز هم خرمني از عشق بر پا مي كند   

با تمام خستگي

هرروز من ايستاده ام

بر سر آن كوچه باغ مهرباني

باز هم من ايستاده ام

در دلم تنها و تنها يك نوا

يك موج يك فرياد

باز هم يك انتظار!

باز هم يك انتظار!